Stemverklaring referendum Europese Grondwet

DE ONTWERP-GRONDWET: EEN GEMISTE KANS VOOR EUROPA

Nu meent men van de zijde van de Commissie en sommige nationale regeringen dat als een land “nee” zegt tegen de zg. Europese Grondwet, dat land beter de EU kunnen verlaten. Onder het motto “de grondwet moet Europa redden”. Alsof men niet ontevreden kan zijn over het ontwerp Grondwet op zuiver inhoudelijke gronden en van mening kan zijn dat de EU met deze grondwet niet gediend is, zonder daarmee tegen de Europese eenwording als zodanig te zijn.

Het probleem met deze ontwerp grondwet is kort gezegd: wat goed is in dit ontwerp is niet nieuw, en wat nieuw is in dit ontwerp is niet goed. Daarbij komt dat een ontwerp van 160 of meer bladzijden zich slecht leent voor een referendum.Wil een referendum zin hebben, dan moeten een of meer eenduidig te beantwoorden vragen gesteld worden. Bijvoorbeeld: dient Turkije lid te worden van de EU ? Men kan het verstandig vinden om een zodanig beladen vraag aan het publiek voor te leggen of men kan het niet verstandig vinden, maar het is tenminste een voorbeeld van een duidelijke vraag waarover het publiek zich ook duidelijk kan uitspreken. Over de grenzen van het mogelijk grondgebied van de Unie staat overigens niets in het ontwerp. Dat is jammer.

Bij een referendum over dit ontwerp kan men allerlei bedenkingen hebben, waarbij de voornaamste vermoedelijk is dat erover geen openbare discussie heeft plaatsgevonden, de tekst bij de meerderheid van het electoraat volslagen onbekend is en dat men om die redenen al moeilijk vóór kan stemmen. Het is daarom volkomen onbegrijpelijk om aan een “nee” tegen het ontwerp een andere conclusie te verbinden dan dat het ligt aan het ontwerp en niet aan het electoraat. Men mag de kiezer natuurlijk wél au sérieux nemen.

Een ander doorslaggevend bezwaar is, dat het ontwerp niet meer ruimte geeft aan de democratische besluitvorming dan de geringe ruimte die er tot nog toe bestaat. De Ministerraad is nog steeds oppermachtig, het Parlement mag tegen de banken spreken en de Commissie is de dienaar van de Raad. Het politieke spel onttrekt zich aan de waarneming. En dan verbaast men zich erover dat Europa niet leeft in de publieke opinie en dat het enige dat over de EU in de krant komt wat dorre besluiten zijn en natuurlijk de schandalen! Zo wordt geen recht gedaan aan het belang van Europa noch aan het vele goede werk dat in de boezem van de Raad en de Commissie is en wordt gedaan. Wat naar buiten komt zijn de machtsspelletjes om de zetels en om geld.

Het wordt tijd om een Commissie te creëren met zelfstandige verantwoordelijkheid tegenover de Raad en het Parlement en waarin ook niet ieder land behoeft te zijn vertegenwoordigd. Het Parlement zou de bevoegdheid moeten hebben om zich uit te spreken over alle besluiten van de Raad. Pas wanneer de Raad zijn macht gaat delen met de Commissie en het Parlement kan er – eindelijk – leven in de brouwerij van Brussel komen. Het feit dat deze essentie van de constitutionele democratie niet in de ontwerp grondwet kan worden teruggevonden betekent een gemiste kans.

Dr. Dirk van der Werf

Lopikerlapel, 29 april 2004

Inderdaad – ook achteraf gezien – een gemiste kans.

Geplaatst  9 december 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.